คนเราก็อยากมีความสุขนานๆ แต่มีความสุขบนความทุกของคนอื่นก็ไม่ได้นั่นเป็นการเห็นแก่ตัวอย่างร้ายแรงเชียว ตอนมีความรักก็มีความสุขแต่ความรักครั้งนี้มันช่างสั้นกว่าที่คิดเอาไว้มากๆ
การได้รู้จักคนๆนึงแล้วรู้สึกดีด้วยมันมีความสุข ยังไม่เข้าใจหรอกว่าเป็นความรักรึป่าว แต่ถ้าความรักหมายความว่า เวลาไหนก็คิดถึงคนนั้น อยากเจอคนนั้นอยากอยู่กับคนนั้นตลอดเวลา ถึงแม้นิสัยเราจะเข้ากันไม่ได้ แต่ก็พยายามประคับประคองให้ดีที่สุด เราก็ว่าเรารักเค้าแล้วล่ะ เค้าไม่เคยเชื่อใจเราซักนิด ไม่เคยเชื่อว่าเรารักเค้าจากใจจิง มีอย่างเดียวที่เค้ารู้สึกกับเราคือความเกลียด เกลียดที่เราเคยโกหก เรายอมรับผิดทุกอย่าง ถึงแม้เราจะขอโทษเค้ายังไงก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา เราว่ามันก็สาสมกับเราแล้วมั้ง เค้าคงไม่รู้ว่าเรามีความสุขขนาดไหนที่เวลาเราอยู่กับเค้าถึงแม้เป็นช่วงสั้นๆมากๆๆ แต่เราจะไม่ลืมวันนั้นเลยจิงๆ เราทำแต่สิ่งไม่ดีให้ เราทำร้ายความรู้สึกเค้า เราทำเค้าร้องไห้ นี่คงเป็นสิ่งที่สวรรค์ลงโทษเราที่เราไปทำให้คนดีคนนึงต้องเสียน้ำตา โดยการบันดาลไม่ให้เราได้เจอเค้าอีกเลย

แด่คนชื่อ พู